a preview of the site for open graph data
proizvod
Een blog over het
schrijven van een boek
Blog

Voortgang

10 januari 2018

Het is ondertussen al 2018 en de tijd lijkt alleen maar sneller te gaan. Het kost mij steeds minder moeite om te schrijven.

Grofweg heeft het boek nu redelijk wat volume. Ik blijf mij erover verbazen. De pagina’s zijn allemaal een keer nagekeken, en daarna nog een keer. Het begint te lijken op een stukje manuscript.

Ik heb al een heel hoop drempels genomen door te schrijven wat ik schreef. Het is authentiek, rauw en reëel. Het is dichtbij, in de verbeelding maar ook in beleving, maar ik ben er nog niet en weer moet ik door alle pagina’s lezen en ze aanpassen, nog treffender en beknopt. Weer worden er duizenden woorden geschrapt of verplaatst, op zoek naar de juiste formulering om de essentie beter te vatten.

Ben komt langs voor overleg en een feestje. We bespreken de kwaliteit en voortgang. Hoe lang gaat het nog duren als ik na bijna twee jaar tot hier ben? De kwaliteit en essentie is wel duidelijk en de schrijffouten zijn niet het probleem. De stijl is nog steeds consistent en uitdagend. De stijl is goedgekeurd.

Rest dus nog de vraag: Wanneer is het af?

“Af , in de zin van gereed om een paar mensen wat te laten lezen“. Ik schat augustus, nog zeven maanden dus.

Na de zomervakantie zal de synopsis moeten worden opgesteld.

Er zijn ondertussen een kleine vijftien mensen die meelezen. Er haken ook mensen af omdat ze het beu zijn om steeds hetzelfde te moeten lezen. Ik neem het ze natuurlijk niet kwalijk. De kritieken zijn beter, mensen zijn er nu echt van overtuigd dat dit verhaal aankomt en dat ze het zeker zouden kopen.

Ik ben op de goede weg. Dat ben ik helemaal niet.

Tot nu toe heb ik geschreven over de transporten en een vliegveld, over Dakovo en Ivanka. Mijn lezers vinden het nu al indrukwekkend en heftig. Ze beleven het, zijn ontsteld, boos en onder de indruk. Het nadeel is wel dat lezers het soms lastig vinden om fictie en non-fictie te scheiden. Ze ervaren zelfs soms woede jegens mij, de auteur. Ze erkennen zelf dat het niet juist is, maar toch ervaren zij het.

Ik kan geen onwaar boek schrijven.

Alleen omdat ik het daadwerkelijk heb gedaan, kan dit boek geschreven worden. Het monster is de waarheid en het boek is de waarheid. Ik kan er helaas niets anders van maken. Het waren mijn ogen die het zagen en het waren mijn handen die grepen. Het kan dan ook niet anders dat hij mij offert.

Ik zal het eerlijk moeten schrijven. Die taak kreeg ik mee. De realiteit die niemand kent en waar meerdere mensen mij ervan verdenken er iets te veel van af te weten. Logisch, het is mijn gedrag en ik ken die realiteit natuurlijk als mijn broekzak en met mijn ogen dicht. Voor de buitenwereld prijs ik Google.

Omwille het label ontken ik categorisch elke betrokkenheid.

Door het te beschrijven erken ik voor mijzelf de eerlijke realiteit. Iedereen zou ergens diep in zichzelf, zichzelf niet verbazen wanneer zou blijken dat ik inderdaad iets met een transport te maken zou hebben. Het gaat nu alleen over de reële exponentieel overtreffende trap daarvan.

Daar moet de mindset goed voor zijn, daar bestaat familie en omgeving niet. Ik moet eerlijk durven blijven zijn. Zodra dat mentaal klopt dan kan ik weer terugreizen, het wederom meemaken en meenemen naar deze realiteit.

Het gaat nu nog om het moment en de lef om het daadwerkelijk te erkennen met schrijven.

 

 

Blijf op de hoogte

Als er een update is van het blog (of beter: hard nieuws over het boek), sturen we je meteen een kort berichtje.

Wij beschermen je privacy en delen je persoonsgegevens uitsluitend met derden die deze service mogelijk maken. Lees onze Privacyverklaring.